Yeme Bozuklukları
Özet
Yeme bozuklukları, dünya genelinde birey ve toplum üzerinde önemli etkileri olan, fiziksel sağlığı ve psikososyal işlevleri ciddi şekilde bozan ruhsal rahatsızlıklardır. DSM-5'te Beslenme ve Yeme Bozuklukları başlığı altında; belirgin şekilde düşük vücut ağırlığı ve kilo alma korkusuyla karakterize Anoreksiya Nervoza, yineleyici tıkınırcasına yeme ve ardından gelen arınma davranışlarını içeren Bulimiya Nervoza ile Tıkınırcasına Yeme Bozukluğu, Pika, Geri Çıkarma Bozukluğu ve Kaçıngan/Kısıtlı Yiyecek Alımı Bozukluğu sınıflandırılmıştır. Bu bozuklukların gelişiminde genetik, psikolojik ve çevresel faktörler rol oynamaktadır. Ayrıca DSM-5'te yer almayan ancak çocuklarda sık görülen seçici yeme ve iştahsızlık gibi yeme sorunları da beslenme eksikliklerine yol açabilmektedir. Yeme bozukluklarının tedavisinde kanıtlanmış bir ilaç tedavisi olmamakla birlikte, aile katılımını içeren multidisipliner terapiler en etkin yaklaşım olarak öne çıkmaktadır. Erken belirtilerin ebeveynler ve eğitimciler tarafından zamanında fark edilmesi, çocukların tedaviye katılımı ve kalıcı hasarların önlenmesi açısından kritik bir öneme sahiptir. Aile içi olumlu iletişim, gerçekçi beklentiler ve beden odaklı konuşmalardan kaçınılması süreci olumlu etkilemektedir.
Eating disorders are significant psychiatric conditions worldwide that severely impair physical health and psychosocial functioning, impacting individuals, families, and societies. Classified under "Feeding and Eating Disorders" in DSM-5, these categories include Anorexia Nervosa, characterized by significantly low body weight and fear of gaining weight; Bulimia Nervosa, involving recurrent binge eating followed by compensatory behaviors; Binge Eating Disorder; Pica; Rumination Disorder; and Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder. Genetic, psychological, biological, and environmental factors contribute to their development. Additionally, non-DSM-5 eating issues common in children, such as picky eating and poor appetite, can cause significant nutritional deficiencies. While there is no proven pharmacological cure for eating disorders, multidisciplinary therapies, particularly family-based interventions, represent the most effective treatment options. Early recognition of onset symptoms by parents and educators is vital for timely intervention and successful prognosis in children. Supportive parental attitudes, maintaining healthy communication, setting realistic expectations, and avoiding weight-related discussions within the family positively influence the recovery process and help build the child's self-esteem.
Referanslar
Hebebrand J, Herpertz-Dahlmann B. Eating disorders and obesity in children and adolescents. (First edition). St. Louis, Missouri: Elsevier; 2019. https://doi.org/10.1016/C2016-0-05127-6
Goodman R, Scott S. Child and adolescent psychiatry. (Third edition). United Kingdom: Wiley-Blackwell; 2012.
Amerikan Psikiyatri Birliği. Ruhsal bozuklukların tanısal ve sayımsal elkitabı (DSM-5). (Beşinci Baskı). Tanı Ölçütleri Başvuru Elkitabı’ndan çeviri. Ankara: Hekimler Yayın Birliği; 2014.
Baysan Arabacı L, Gülsenay T. Beslenme ve yeme bozukluklarında hemşirelik bakımı. Akgün Çıtak E, Hiçdurmaz D (ed). Psikiyatri hemşireliği akıl notları içinde. Ankara: Güneş Tıp Kitabevleri; 2020. p. 179–194.
Sansone RA, Sansone LA. Chapter 17: The Eating Disorders. Klykylo WM, Kay J, (eds). In Clinical child psychiatry. 3rd ed. UK: Wiley-Blackwell; 2012. p. 289–304.
Bryant-Waugh R, Lask AB. Eating disorders: A parent’s guide. 2nd ed. New York:Taylor & Francis Group; 2013.
Herpertz-Dahlmann B, Dahmen B. Children in need-diagnostics, epidemiology, treatment and outcome of early onset anorexia nervosa. Nutrients. 2019;11(8):1–16. https://doi.org/10.3390/nu11081932.
Bryant-Waugh R. Feeding and eating disorders in children. Psychiatr Clin North Am. 2019;42(1):157–67. https://doi.org/10.1016/j.psc.2018.10.005
Kaçar M, Hocaoglu Ç. Pika, geri çıkarma bozukluğu nedir? Tanı ve tedavi yaklaşımları. Klin Psikiyatr Derg. 2019;22(3):347–54.
Bulik CM, Blake L, Austin J. Genetics of eating disorders: What the clinician needs to know. Psychiatr Clin North Am. 2019;42(1):59–73. https://doi.org/10.1016/j.psc.2018.10.007.
Hartmann AS, Poulain T, Vogel M, Hiemisch A, Kiess W, Hilbert A. Prevalence of pica and rumination behaviors in German children aged 7–14 and their associations with feeding, eating, and general psychopathology: a population-based study. Eur Child Adolesc Psychiatry. 2018;27(11):1499–508. https://doi.org/10.1007/s00787-018-1153-9
Kurt E, Örün E. Yeme bozukluğu olan çocuğa yaklaşım. Guncel Pediatr. 2016;14(3):129–35.
Milano K, Chatoor I, Kerzner B. A functional approach to feeding difficulties in children. Curr Gastroenterol Rep. 2019;21(51):1–8. https://doi.org/10.1007/s11894-019-0719-0.
Toprak K, Samur G. İştahsız çocuk ve beslenme tedavisi yaklaşımları. Güncel Pediatr. 2019;17(2):314–24.
Smith G. Anorexia and bulimia in the family: One parent’s practical guide to recovery. England: John Wiley & Sons, Ltd; 2004.
Hornberger LL, Lane MA. Identification and management of eating disorders in children and adolescents. Pediatrics. 2021;147(1):1–23.
Loth KA, Neumark-Sztainer D, Croll JK. Informing family approaches to eating disorder prevention: Perspectives of those who have been there. Int J Eat Disord.
